ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΕΛΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ.......

Ποιό να είναι άραγε το ομορφότερό σου ξύπνημα?

Το κλάμα ενός μωρού? Η τρυφερή αγκαλιά? Ένα απαλό χάδι?

Τι άρωμα έχει ο καφές στο ξένοιαστο πρωινό?

Μπορείς να ορίσεις τη ζωή σου, ή προσπαθείς να ακολουθήσεις το σενάριο που έχουν διαλέξει άλλοι για σένα?

Βλέπω μια εποχή που η νίκη ενός ήρωα, κάθε άλλο παρά δικαίωση του αγώνα του σημαίνει...

Η ζωή είναι δύσκολη. Λίγα πράγματα σε κάνουν ευτυχισμένο. Τα μέσα που διαθέτεις λιγοστά, και οι προσπάθειες σου τεράστιες, μα δε φτάνουν...

Το άγχος σου σε καταβάλει, και ο ύπνος σου χαμένος...

Το τελευταίο διάστημα πόσες φορές μπόρεσες να χαλαρώσεις δίχως τύψεις?

Το πρώτο φλυτζάνι τελειώνει... Είναι Κυριακή... Ανοίγεις τη γαμωτηλεόραση μπας και ξεχαστείς... Ενημέρωση... Προπαγανδιστική δημοσιογραφία που σου δημιουργεί ψευδοεντυπώσεις. Υπερβολικές κριτικές που αγγίζουν την ισοπέδωση... Μηχανισμοί αποβλάκωσης...

Στοίβεις το μυαλό σου να θυμηθείς, πώς μου το είπαν αυτό το σύστημα στο οποίο οι μηχανισμοί εξασφαλίζουν το δίκιο του αδύναμου?

Πώς μου το λέγανε? Αυτό ντε, που αγωνίστηκαν γενιές? Αυτό, που πεθάναν άνθρωποι?

Α, ναι..... ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!

Βλακείες, θα μου πεις! Σε έχουν χτυπήσει τα προβλήματα στο κεφάλι!

Θα μπορούσα όμως να τα αποφύγω? Ζω την ολοκληρωτική μονοπώληση της ζωής από την οικονομία.

Έχουμε καταντήσει να λέμε πως το κοινωνικό και αριστερό καθήκον μας είναι να κριτικάρουμε, να βρίζουμε και να πεθαίνουμε στο τέλος από βαρεμάρα και απραξία...

Η αντίσταση είναι η ανατροπή....
Η εξέλιξη είναι η επανάσταση....

...και έφτασε το μεσημέρι...